Vergi Usul Kanununa göre işi bırakma, vergiye tabi olmayı gerektiren muamelelerin tamamen durdurulması ve sona ermesidir. İşlerin herhangi bir sebep yüzünden geçici bir süre için durdurulması işi bırakma olarak kabul edilmemektedir.

İşi bırakma gerçek ve tüzel kişiler arasında usul anlamında farklılık göstermektedir. Faaliyetini sona erdiren gerçek kişi mükellefin işini terk ettiğini vergi dairesine bildirmesi yeterlidir. Ayrıca mükellefin ölümü, gaiplik kararı ve ölüm karinesi gibi hallerde de mükellefiyet sona ermektedir.

Ticaret şirketleri açısından faaliyetin sona ermesini kısaca özetlersek, 6102 sayılı TTK’da yer alan hükümler doğrultusunda tasfiye veya iflas süreci ile birlikte başlar. Tasfiye veya iflasın sona erdiği tescil ve ilan edilmek suretiyle şirket tüzel kişiliğinin faaliyeti sona ermiş olur. Bu süreçte tasfiye memurları veya iflas dairesi tasfiye ve iflas kararları ile tasfiye veya iflasın kapandığını vergi dairesine bildirmek zorundadırlar.

İşi bırakan gerçek veya tüzel kişi mükellefler 213 sayılı VUK’nu ve 6102 sayılı TTK’nu hükümlerinde yer alan usul ve esaslar doğrultusunda mükellefiyet kayıtlarını sona erdirmesi gerekirken her mükellefin kendine özel çeşitli nedenlerinden dolayı bildirimde bulunmaması nedeniyle vergi dairelerinde kayıtları açık görünmektedir.

Bu nedenlerle işini terk eden, bilinen adreslerinde bulunamayan ve başka bir adreste faaliyetine devam ettiğine dair bilgi edinilemeyen gerçek kişi mükellefler ile faaliyetlerini bırakmış, ortakları dağılmış, ortaklığın feshine ve tasfiyesine tevessül edilmemiş, sorumlu ve muhatap tutulacak kanuni temsilci veya tasfiye memuru da bulunmayan, işlerini tamamen terk ettiği belirlenen ve vergiye tabi bir faaliyeti de tespit edilemeyen tüzel kişi mükelleflerin mükellefiyet kayıtları 213 sayılı VUK’nun 160.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak vergi daireleri tarafından re’sen kapatılır.

II- RE’SEN TERKİN KAPSAMINA ALINACAK MÜKELLEFLER