193 sayılı Gelir Vergisi Kanununun 61’inci maddesine göre ücret; işverene tabi ve belirli bir işyerine bağlı olarak çalışanlara hizmet karşılığı verilen para ve ayınlar ile sağlanan ve para ile temsil edilebilen menfaatlerdir. Ücretin ödenek, tazminat, kasa tazminatı (mali sorumluluk tazminatı), tahsisat, zam, avans, aidat, huzur hakkı, prim, ikramiye, gider karşılığı veya başka adlar altında ödenmiş olması veya bir ortaklık münasebeti niteliğinde olmamak şartı ile kazancın belli bir yüzdesi şeklinde tayin edilmiş bulunması onun mahiyetini değiştirmez.

Aynı Kanunun 62’nci maddesinde ise işverenler, hizmet erbabını işe alan, emir ve talimatları dahilinde çalıştıran gerçek ve tüzel kişiler olarak tanımlanmış bulunmaktadır. Anılan Kanunun 94’üncü maddesinde tevkifat yapmak zorunda olan mükellefler sayılmış ve hizmet erbabına ödenen ücretler ile ücret sayılan ödemelerden (istisnadan faydalananlar hariç), gelir vergisi tarifesi uygulanmak suretiyle vergi tevkifatı yapılacağı belirtilmiştir. Ücret ödemelerinin ne şekilde vergilendirileceğinin genel esasları ise 128 ve 160 seri no.lu Gelir Vergisi Genel Tebliğinde açıklanmış bulunmaktadır.

Ücret ödemelerine ilişkin istisnalardan biride Gelir Vergisi Kanununun 24 üncü maddesinde yer alan gider karşılığı olarak yapılan bazı ödemelerin gelir vergisinden istisna edilmesidir.GVK’nın 24/1 inci bendine göre, Harcırah Kanununa tabi kurumlar tarafından harcırah veya yolluk olarak yapılan gündelik ödemelerinin tamamı gelir vergisinden istisna edilmiştir.