Bu dönemde ikramiye, yakacak, çocuk, öğrenim, bayram ve ayakkabı yardımlarından faydalandırılmadığını, bu sosyal yardımların toplu iş sözleşmesi ile tanımlanmış haklar olduğunu, kısa çalışma sırasında iş sözleşmesi devam ettiğinden sosyal haklarının tam ödenmesi gerektiğini, toplu iş sözleşmesinde işçinin ikramiye ve yakacak yardımından faydalanabilmesinin fiili çalışma koşuluna bağlanmadığını ileri sürdü. Davacı işçi, kısa çalışma yapılan dönemde ödenmeyen ikramiye, yakacak, çocuk, öğrenim, bayram ve ayakkabı yardımı alacaklarının işverence ödenmesini talep etti.

İşveren ise savunmasında kısa çalışma döneminde sadece işsizlik sigortası fonundan ödenek verildiğini, ikramiye, yakacak parası, çocuk parası, öğrenim yardımı, bayram yardımı, ayakkabı yardımı gibi ödemelerin “çalışma şartına” bağlı olduğunu, bu ödemelerin normalde her ay ücret ile birlikte ödendiğini, dolayısıyla işçilerin ücret almadıkları, fiilen çalışmadıkları dönemlerde bu sosyal yardımlardan faydalanma hakları olmadığını savundu. İşveren ayrıca kısa dönem ödeneği alan işçiye, işveren olarak herhangi bir ödeme yapması halinde kısa dönem ödeneğinin kesileceğini ifade etti.

İş mahkemesi, işverenin kısa çalışma döneminde çocuk yardımlarını ödemeye devam ettiğini belirterek, diğer sosyal yardımların da ödenmesi gerektiğine hükmetti.

İşverenin temyiz başvurusu üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, iş mahkemesinin kararını bozdu. Yargıtay kararında, kısa çalışma döneminde işçinin iş görme borcu ile işverenin ücret ödeme borcunun askıda olduğunu, yasa gereği sadece İŞKUR tarafından ödeme yapıldığından bu dönem için toplu iş sözleşmesinden doğan sosyal yardımlara hak kazanılmasının mümkün olmadığı belirtildi.