Söz konusu dosyaya göre, işveren işe iade davasını kazanan işçiye “Gel, işe başla” diye çağrıda bulundu. İşçi, belirtilen tarihte iş yerine gittiğinde işveren işe başlatmadan önce, sabıka kaydı gibi birtakım belgeler getirmesini ve işle ilgili olmayan bazı belgeler imzalamasını istedi. İşçi, kendisinin ilk defa çalışmaya başlamadığını, istenen evrakları getirmeyeceğini, işle ilgili olmayan belgeleri de imzalamayacağını söyledi.

Bunun üzerine işveren işe işçinin işe başlama konusunda samimi olmadığı iddiasıyla işe başlatmadı. Açılan davada savunma yapan işveren, işçinin çalışmak için geldiği tarihte zaten başka bir iş yerinde çalışmakta olduğunu ileri sürdü. İşçi öbür iş yerinden ayrıldığını belirtti ise de yerel mahkeme işvereni haklı buldu. İşçinin işe başlatmama tazminatının ödenmesi talebini reddetti, sadece ihbar ve kıdem tazminatı ödenmesini kararlaştırdı.

Temyiz istemi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay’ın kararında, işçi işe başlama yönünde iradesinde samimi olmasına rağmen, işverenin işe başlatmadan önce bazı belgelerin getirilmesini ve bazı belgeleri imzalaması gerektiğini ileri sürmesi nedeniyle işe başlatmayı şarta bağladığı belirtildi. Kararda, işverenin işçiye işe başlatma yönündeki iradesinin samimi olmadığını, işverenin işe başlatma yönünde yaptığı şarta bağlı çağrının gerçek bir işe başlatma daveti olarak kabul edilemeyeceği, mahkemenin işe başlatmama tazminatını ödemesi gerektiği kaydedildi. Kararda ayrıca işçinin çalışma süresine boşta geçen 4 aylık sürenin de eklenerek, kıdem tazminatının buna göre hesaplanması gerektiği vurgulandı.