Mert EKŞİ

oplu işçi çıkarma konusu belki de iş hukukunun en önemli kavramlarından birini oluşturmaktadır. Öyle ki 4857 sayılı İş Kanununun genel prensipleri düşünüldüğünde ve esnek-enformel yapısı göz önüne alındığında işverenin bünyesinde çalıştırdığı işçiyi esnek çalıştırarak iş sözleşmesini devam ettirmesi yönünde verdiği avantajlar ile feshin son çare olması ilkesi de bir fayda sağlayamadığı durumda işverence belirli sayıda işçilerin iş sözleşmeleri belirli nedenlerle sona erdirilmektedir. Tam bu noktada işçilerin iş akitlerinin feshedilmesi hususunda yasa koyucunun işverence yerine getirilmesi gerektiği prosedürlerin işçiler açısından özel bir önemi vardır.

Toplu işçi çıkarma iş ilişkileri açısından özellikli bir durum olmasından bahisle iş sözleşmelerinin toplu halde feshi şüphesiz ki çalışma ilişkilerine derin etkiler yapabilme potansiyeline sahip bir durumdur. Bu nedenledir ki yasa koyucu iş barışının bozulmaması ve iş sözleşmesinin taraflarının hiçbirinin haklarının muhtel hale getirilmemesi için toplu işçi çıkarmayı mevzuatta özel olarak düzenlenmiştir. Nitekim toplu işçi çıkarmayı önemli kılan husus da işçinin iş sözleşmesinin feshedilmesini belirli bir süreye bağlayarak yapılan müzakereler ile işvereni ikna etmesi olabilmektedir. Yazımızda ise işverence başvurulan toplu çıkarmanın prosedürleri ile ilgili konuyu önemli kılacak hususlara yerleşik yargı içtihatlarıyla açıklık kazandırmaya çalışılacaktır.