Ahmet ARSLAN 

Bilindiği üzere, son yıllarda rezidans ve benzeri yapılar genellikle en az 1 yıl olarak yapılan normal kiralamalardan farklı olarak günlük, haftalık veya aylık gibi sürelerle kiraya verilmektedir. Söz konusu yapılarda sadece kiralama hizmeti değil, güvenlik, temizlik, resepsiyon gibi ilave hizmetler de sunulmakta ve konaklayanlara yapı sahipleri tarafından fatura dahi kesilmektedir.

Bu tür yerlerin kiralama hizmetine ilave olarak sunulan özellikleri söz konusu yerlerin otel vb. konaklama işletmelerine benzerlik göstermesine yol açmaktadır.

Söz konusu yerlerin günlük veya haftalık olarak kullandırılmasından sağlanan gelirlerinin gayrimenkul sermaye iradı mı yoksa ticari kazanç mı olduğu tartışmasının yanısıra bu yerlerin konut veya işyeri niteliğinin belirlenmesi ödenecek emlak vergisinin oranı açısından büyük önem arz etmektedir.

1. Konut ve İşyerlerinde Emlak Vergisi

1319 sayılı Emlak Vergisi Kanununun 1’inci maddesinde, Türkiye sınırları içinde bulunan binaların bu Kanun hükümlerine göre bina vergisine tabi olduğu hüküm altına alınmıştır.

Anılan Kanunun 8’inci maddesinin birinci fıkrasında, bina vergisi oranının meskenlerde (konut) binde bir, diğer binalarda ise binde iki olduğu, bu oranların 5216 sayılı Kanunun uygulandığı büyükşehir belediye sınırları ve mücavir alanları içinde % 100 artırımlı uygulanacağı hükme bağlanmıştır.

Bu durumda bir binanın konut veya işyeri olması emlak vergisi açısından büyük bir önem taşımaktadır. Zira bir binanın konut veya işyeri olarak kullanılması ödenecek emlak vergisi açısından %100 oranında fark etmektedir.

Kanunun söz konusu düzenlemesiyle aslında konut dışındaki yerlere nazaran konutlar için daha avantajlı bir vergileme sistemi bulunmaktadır.

Bu nedenle, bir binanın konut olup olmaması vergileme açısından büyük önem taşımaktadır.