Levent BAŞAK

193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun (G.V.K.'nun) Altıncı Bölümünde "Müteferrik İstisnalar" başlığı altında Türkiye'de ücret geliri elde eden hizmet erbabının ücret gelirlerinde bir takım istisna hükümlerine yer verilmiştir. Söz konusu bölümde yer alan istisna düzenlemeleri 15 bent halinde düzenlenmiştir.

G.V.K.'nun 23'üncü maddesinin birinci fıkrasının (14) numaralı bendinde yer alan istisna düzenlemesi, Kanunun 1961 tarihli ilk halinde mevcut değildi. Bu düzenleme G.V.K.'na 3239 sayılı Kanun değişikliği ile eklenmiştir. Bu istisna, 4842 sayılı Kanun ile kaldırılmıştır. Daha sonra 4962 sayılı Kanun ile tekrar düzenlenmiştir.

G.V.K.'nun 23'üncü maddesinin birinci fıkrasının (14) numaralı bendinde, kanunî ve iş merkezi Türkiye'de bulunmayan dar mükellefiyete tâbi işverenlerin (dar mükellefiyete tâbi kurumların) yanında çalışan hizmet erbabına yapılan ücret ödemelerinde istisna hükmüne yer verilmiştir.

Uygulamada Kanun hükümlerine yeterince hakim olunamamasından ve konu ile ilgili mevzuat metinlerinin tam olarak taranamaması nedeniyle dar mükellefiyete tâbi gerçek kişilerin söz konusu istisna hükmünde faydalanıp faydalanamayacağı konusunda bazı tereddütler hasıl olmuştur. Bu nedenle, bu makalemizde, G.V.K.'nun 23'üncü maddesinin birinci fıkrasının (14) numaralı bendinde yer alan ücret istisnasından dar mükellefiyete tâbi gerçek kişilerin yararlanıp yararlanamayacağı hususu tartışılacaktır.

İSTİSNA HÜKMÜNÜN UYGULANMASI İLE İLGİLİ ESASLAR