Danıştay 4. Daire

Esas No: 2014/9117 Karar No : 2015/3175

İstemin Özeti: Araç alım satımı nedeniyle davacı adına tesis edilen mükellefiyetin iptali istemiyle dava açılmıştır. Ankara 6. Vergi Mahkemesinin 06/11/2014 günlü ve E:2014/669, K:2014/1945 sayılı kararıyla; davacı nezdinde düzenlenen 17.02.2014 tarihli yoklama tutanağında; “ödevlinin verilen adresine gidilmiş olup, kendisi nezdinde yapılan yoklamada, ekte bulunan araçları kar amaçlı alıp sattığı ancak alım satım bedelleri hakkında bilgi alınamadığı, 2011 yılında 1 araç, 2012 yılında 1 araç, 2013 yılında 2 aracın alış satışının yapıldığının” beyan edildiği, bunun üzerine 19.02.2014 gün ve 5420 sayılı yazı ile davacıya 11.01.2013 tarihi itibariyle mükellefiyet kaydı tesis edildiği, dava konusu olayda, söz konusu araç alım satımları arasında çok kısa sürelerin geçmesi, ticari amaç gütmeyen bir kişinin aldığı aracını bu kadar kısa sürelerde alıp satmasının hayatın olağan akışına aykırı düşmesi nedenleriyle, 2011 yılında 1 adet, 2012 yılında 1 adet, 2013 yılında 2 adet araç alıp satan, bu işi devamlı bir şekilde gerçekleştirdiği anlaşılan ve 17.02.2014 tarihli yoklama tutanağında davacının söz konusu araçları kar amaçlı olarak alıp sattığı yönündeki beyanı karşısında; davacı hakkında ticari kazanç yönünden tesis edilen dava konusu işlemde hukuka aykırılık görülmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Kararın, hukuka aykırı olduğu ileri sürülerek bozulması istenilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hüküm veren Danıştay Dördüncü Dairesince, dosya tekemmül ettiğinden davacının yürütmenin durdurulması isteminin incelenmesine gerek görülmeyerek işin esası incelenip gereği görüşüldü:

Araç alım satımı nedeniyle davacı adına tesis edilen mükellefiyetin iptali istemiyle açılan davayı reddeden Vergi Mahkemesi kararı temyiz edilmiştir.

213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 3’üncü maddesinin (B) bendinde, vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyetinin esas olduğu; gerçek mahiyetin, yemin hariç her türlü delille ispatlanabileceği, vergiyi doğuran olayla ilgisi tabii ve açık bulunmayan tanık ifadesinin ispatlama vasıtası olarak kullanılamayacağı, iktisadi, ticari ve teknik icaplara uymayan veya olayın özelliğine göre normal ve mutad olmayan bir durumun iddia olunması halinde, ispat külfetinin bunu iddia edene ait olduğu hüküm altına alınmıştır.