Büyüyen nüfusu beslemek kısıtlı kırsal işgücü ile gitgide zorlaşıyor. Gençler şehir hayatını tercih ediyorlar.

Doğal afetler, küresel ısınma, bölgesel çatışmalar, kalkınması tarıma bağlı olan gelişen ekonomileri zor durumda bırakıyor.

Tarım sektöründe daha verimli ve sürdürülebilir yöntemlerin kullanılması gerekiyor, fakat bu teknolojilere ulaşamayan çiftçilerin sayısı çok fazla.

Sektöre yönelik finansal destekler yetersiz; örgütlenme verimli ve bilinçli değil.

AB uyum çalışmaları ile birlikte kırsal alanda nüfus azaldı; tarımda işgücü düştü. Kayıt altına alınmayan kadın-çocuk işgücü önemli bir sorun teşkil ediyor.

Aile çiftliklerinde yoksulluk, eğitimsizlik, yetersiz iş becerileri, sermaye ve Ar-Ge eksikliği ortaya çıkıyor.

Sermaye ve Ar-Ge eksikliği ortaya çıkıyor.

Türkiye’de 3.1 milyona ulaşan tarım işletmesinin yüzde 95’ini küçük aile işletmeleri oluşturuyor. Bu işletmelerin ortalama arazi büyüklüğü 6 hektar.

Avrupa’da aile çiftçilerinin oranı yüzde 68; Asya’da yüzde 85; Afrika’da yüzde 62; ABD’de yüzde 82.

Çiftçi aileler dünyadaki tarımsal üretimin asgari yüzde 56’sından sorumlu.

ABD’de çiftçi aileler tarıma elverişli arazilerin yüzde 78’inde çalışarak tüm tarım ürünlerinin yüzde 84’ünü üretiyorlar.