Dava konusu istem: Davacı adına, alınan sipariş avansları hesabını yıl boyunca yurt içi satışlar hesabıyla ilişkilendirerek bir kısım hasılatını ve ayrıca kasasında nakit ihtiyacının üzerinde gösterdiği parayı transfer fiyatlandırması yoluyla ortaklarına örtülü olarak dağıtmak suretiyle elde ettiği faiz gelirini kayıt ve beyan dışı bıraktığı yolunda tespitler içeren vergi inceleme raporuna dayanılarak 2013 yılı için re'sen salınan kurumlar vergisi, aynı yılın Ekim - Aralık dönemine ilişkin geçici vergi, gelir (stopaj) vergisi, tekerrür hükümleri gereği artırılarak kesilen bir kat vergi ziyaı cezası ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353.maddesinin 1.bendi gereğince kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Alınan sipariş avansları hesabında yer alan tutara ilişkin kayıt dışı bırakılan hasılattan kaynaklı tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı, ancak mahsup dönemi geçen geçici verginin aranmayacağı, kasa hesabında bulunduğu görülen nakit paranın tahsilat ve ödemeleri ile uyumlu olup olmadığı ve ticari teamüllere uygun düşüp düşmediği, davacı şirket ile ilişkili kişiler arasında para hareketi bulunup bulunmadığı hususunda bir araştırma yapılmadığı dikkate alındığında ortaklara kullandırıldığı ve bu yolla faiz geliri elde edildiği yolunda somut herhangi bir tespit bulunmadığı, 2013 yılında kesinleşen cezanın tekerrüre esas alınamayacağı, fatura düzenlenmediği yolunda somut tespit olmaksızın özel usulsüzlük cezası kesilemeyeceği gerekçesiyle kasa adatından kaynaklı tarhiyat ile alınan sipariş avansları hesabında yer alan tutara ilişkin kayıt dışı hasılattan kaynaklı geçici vergi aslı ve vergi ziyaı cezasının tekerrürden kaynaklı kısmı ile özel usulsüzlük cezası kaldırılmış, alınan sipariş avansları hesabında yer alan tutara ilişkin kayıt dışı bırakılan hasılattan kaynaklı bir kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi , ile geçici verginin bir katı tutarındaki vergi ziyaı cezası yönünden ise dava reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının aleyhe olan hüküm fıkrasının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE:

MADDİ OLAY :

Davacı şirket adına, 2012 yılında alınan siparişler için 2013 yılında söz konusu siparişler teslim edilmesine karşın fatura düzenlenmediği ve kasasında nakit ihtiyacının üzerinde gösterdiği parayı transfer fiyatlandırması yoluyla ortaklarına örtülü olarak dağıtmak suretiyle elde ettiği faiz gelirin kayıt ve beyan dışı bırakıldığı yolunda saptamalar içeren vergi inceleme raporuna dayanılarak dava konusu tarhiyatın yapıldığı ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 1.bendi uyarınca özel usulsüzlük cezasının kesildiği anlaşılmıştır.

İLGİLİ MEVZUAT:

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 1. fıkrasında verilmesi ve alınması icap eden fatura, gider pusulası, müstahsil makbuzu ile serbest meslek makbuzlarının verilmemesi, alınmaması veya düzenlenen bu belgelerde gerçek meblağdan farklı meblağlara yer verilmesi halinde; bu belgeleri düzenlemek ve almak zorunda olanların her birine, her bir belge için bu belgelere yazılması gereken meblağın veya meblağ farkının %10'u nispetinde özel usulsüzlük cezası kesileceği hükmüne yer verilmiştir.

HUKUKİ DEĞERLENDİRME: